Αυτό το ερώτημα συνοδεύει την ανθρωπότητα από την αρχή της συνείδησης. Από τη στιγμή που ο άνθρωπος συνειδητοποίησε ότι δεν είναι μόνο σώμα, αλλά κάτι περισσότερο, γεννήθηκε μέσα του η εσωτερική γνώση ότι κατοικεί μέσα του μια αόρατη, αλλά βαθιά αληθινή ουσία. Την ονομάζουμε ψυχή.
Η ψυχή δεν μπορεί να φανεί με τα μάτια, ούτε να μετρηθεί με εργαλεια . Και όμως, κάθε άνθρωπος την αισθάνεται. Είναι εκείνο το μέρος μας που αισθάνεται, που αγαπά, που πονά, που θυμάται πέρα από τη λογική. Είναι η αληθινή μας ουσία - αιώνια, ζωντανή, συνειδητή.
Από πνευματική άποψη, η ψυχή δεν γεννιέται τη στιγμή της φυσικής γέννησης και δεν πεθαίνει τη στιγμή του φυσικού θανάτου. Το σώμα είναι ένα προσωρινό σπίτι. Η ψυχή είναι ο ταξιδιώτης.
Η ψυχή εισέρχεται στο σώμα με την πρώτη αναπνοή. Δεν είναι τυχαίο ότι οι λέξεις «πνοή», «πνεύμα» και «ψυχή» συνδέονται βαθιά μεταξύ τους. Η αναπνοή είναι η γέφυρα μεταξύ του ορατού και του αόρατου. Και όταν ο άνθρωπος αφήνει την τελευταία του πνοή, αυτό σημαίνει ότι η ψυχή απελευθερώνει τη φυσική της μορφή.
Η ψυχή είναι η ζωτική δύναμη του σώματος.
Χωρίς την ψυχή, το σώμα είναι απλώς ύλη. Η ψυχή είναι εκείνη η θεϊκή σπίθα που δίνει ζωή, συνείδηση, ζεστασιά και παρουσία. Είναι η ενέργεια που κάνει την καρδιά να χτυπά όχι μόνο σωματικά, αλλά και πνευματικά. Είναι αυτή που δίνει νόημα στην ύπαρξη.
Το σώμα γερνά. Η ψυχή - όχι.
Η ψυχή είναι αιώνια.
Ο δρόμος της ψυχής✨
Από εσωτερική και πνευματική οπτικη , η ψυχή περνά μέσα από πολλούς κύκλους ζωής. Κάθε ζωή είναι ένα μάθημα. Κάθε ενσάρκωση είναι μια ευκαιρία για εξέλιξη, για επιγνωση, για πνευματική άνοδο.
Η ψυχή επιλέγει τις συνθήκες μέσα στις οποίες θα γεννηθεί - την οικογένεια, το περιβάλλον, τις προκλήσεις. Όχι ως τιμωρία, αλλά ως ευκαιρία. Γιατί μέσα από τις εμπειρίες η ψυχή μαθαίνει την αγάπη, τη συμπόνια, τη δύναμη, τη συγχώρεση, την αποδοχή….
Αυτό που ονομάζουμε «δυσκολίες» είναι συχνά πύλες προς ανώτερη συνείδηση.
Ο κύκλος της ψυχής περιλαμβάνει:
ενσάρκωση (γέννηση),
ζωή και εμπειρίες,
αποχώρηση από το σώμα (θάνατος),
μεταβατική περίοδο,
και, όταν είναι έτοιμη, νέα ενσάρκωση.
Αυτός είναι ένας κύκλος εξέλιξης, όχι ένα τέλος.
Τι συμβαίνει όταν ο άνθρωπος πεθαίνει;
Αυτός είναι ένας από τους μεγαλύτερους φόβους του ανθρώπου. Όμως από πνευματική άποψη, ο θάνατος δεν είναι τέλος. Είναι μετάβαση.
Όταν ο άνθρωπος αφήνει την τελευταία του πνοή, η ψυχή απελευθερώνεται από το φυσικό σώμα. Αυτό συχνά περιγράφεται ως ένα αίσθημα ελαφρότητας, απελευθέρωσης και ειρήνης. Η ψυχή επιστρέφει σε πιο λεπτές διαστάσεις ύπαρξης - στον πνευματικό κόσμο, από όπου προήλθε.
Σε πολλές πνευματικές και θρησκευτικες παραδόσεις γίνεται λόγος για μια περίοδο περίπου 40 ημερών μετά τον θάνατο, κατά την οποία η ψυχή παραμένει κοντά στον γήινο κόσμο. Αυτή είναι μια μεταβατική περίοδος. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η ψυχή αποδεσμεύεται σταδιακά από τις γήινες προσκολλήσεις και προχωρά προς το επόμενο επίπεδο ύπαρξης.
Γι’ αυτό οι άνθρωποι ανάβουν κερί.
Το φως δεν είναι απλώς ένα σύμβολο. Είναι πράξη αγάπης. Είναι καθοδήγηση. Είναι υποστήριξη.
Όταν ανάβουμε ένα κερί για την ψυχή ενός ανθρώπου που έχει φύγει και της μιλαμε με αγάπη, δεν την ενοχλούμε - την υποστηρίζουμε. Η αγάπη είναι η γλώσσα που κατανοούν οι ψυχές πέρα από όλους τους κόσμους.
Πρέπει να φοβόμαστε;
Όχι.
Ο φόβος προέρχεται από το άγνωστο. Όμως η ψυχή δεν είναι κάτι ξένο. Είναι η ίδια η ουσία του ανθρώπου.
Όταν ένας άνθρωπος φεύγει από αυτόν τον κόσμο, δεν παύει να υπάρχει. Απλώς υπάρχει με έναν διαφορετικό τρόπο.
Η ψυχή δεν βιώνει τον φόβο όπως το σώμα. Η ψυχή επιστρέφει σε μια κατάσταση ειρήνης, διαύγειας και ανώτερης συνείδησης.
Πολλοί άνθρωποι αισθάνονται την παρουσία αγαπημένων τους προσώπων μετά τον θάνατό τους - μέσα από όνειρα, μέσα από αισθήσεις, μέσα από σημάδια, μέσα από μια ξαφνική αίσθηση γαλήνης. Αυτό δεν είναι τυχαίο. Η αγάπη δημιουργεί έναν δεσμό που δεν μπορεί να διακοπεί από τον φυσικό θάνατο.
Η ψυχή μπορεί να είναι σε βοήθεια προς τους αγαπημένους της.
Όταν στρεφόμαστε προς αυτήν με αγάπη, όταν της μιλάμε, όταν ανάβουμε ένα κερί, όταν τη θυμόμαστε με ευγνωμοσύνη - αυτή η σύνδεση παραμένει ζωντανή.
Όχι μέσω του φόβου, αλλά μέσω της αγάπης.
Ο φόβος κλείνει. Η αγάπη ανοίγει.
Πού πηγαίνει η ψυχή;
Αφού φύγει από το σώμα, η ψυχή επιστρέφει στον πνευματικό χώρο, που κάποιοι ονομάζουν:
πνευματικός κόσμος,
πεδίο συνείδησης,
θεϊκή πηγή,
σπίτι.
Εκεί η ψυχή περνά μέσα από μια διαδικασία συνειδητοποίησης και κατανόησης της εμπειρίας της. Όχι ως κρίση, αλλά ως επίγνωση. Η ψυχή βλέπει τι έμαθε, τι βίωσε, πώς αγάπησε, πώς εξελίχθηκε….
Και όταν είναι έτοιμη - αν υπάρχουν ακόμη μαθήματα, αν υπάρχει ακόμη δρόμος , μπορεί να επιλέξει να επιστρέψει σε μια νέα ζωή-ως συνέχεια.
Αν η ψυχή έχει φτάσει σε υψηλό επίπεδο εξέλιξης, μπορεί να ενσαρκωθεί ως δάσκαλος, ως θεραπευτής, ως μια παρουσία που βοηθά στην αφύπνιση άλλων ψυχών.
Πώς μπορούμε να βοηθήσουμε την ψυχή;
Το πιο σημαντικό που μπορούμε να κάνουμε είναι:
να την αποχαιρετήσουμε με αγάπη,
να μην την κρατάμε με φόβο και απόγνωση,
να ανάβουμε ένα κερί με φωτεινή πρόθεση,
να της μιλάμε με ευγνωμοσύνη,
να της ευχόμαστε ειρήνη και φως.
Η αγάπη απελευθερώνει.
Όταν λέμε:
«Σε αγαπώ. Να είσαι σε ειρήνη και φως.»
υποστηρίζουμε την ψυχή στο ταξίδι της.
Η αλήθεια που γνωρίζει η ψυχή
Δεν είμαστε μόνο σώμα.
Είμαστε ψυχή που προσωρινά ζει μέσα σε σώμα.
Το σώμα είναι το σπίτι. Η ψυχή είναι ο κάτοικος.
Το σώμα είναι η μορφή. Η ψυχή είναι η ζωή.
Το σώμα έχει αρχή και τέλος. Η ψυχή είναι αιώνια.
Ο θάνατος δεν είναι εξαφάνιση. Είναι επιστροφή.
Και γι’ αυτό δεν υπάρχει λόγος να φοβόμαστε.
Γιατί η ψυχή δεν πεθαίνει.
Συνεχίζει.
Αγαπά.
Και παραμένει για πάντα συνδεδεμένη με την αγάπη που έχει δημιουργήσει.
Με αγάπη 💕
Πέπα Μπόιτσεβα -Καραγιάννη