Πολλοί γονείς γνωρίζουν αυτό το σενάριο:
το παιδί αρρωσταίνει συχνά, είναι ανήσυχο, κλαίει χωρίς εμφανή λόγο, δυσκολεύεται να κοιμηθεί, εμφανίζει επαναλαμβανόμενα συμπτώματα. Οι επισκέψεις σε γιατρούς είναι συνεχείς, γίνονται εξετάσεις, αλλάζει η αγωγή - και όμως κάτι παραμένει άλυτο. Η ασθένεια υποχωρεί προσωρινά… και επιστρέφει ξανά.
Σε τέτοιες στιγμές αξίζει να τεθεί ένα βαθύτερο ερώτημα:
-μήπως το σώμα του παιδιού εκφράζει κάτι που δεν μπορεί να ειπωθεί με λόγια❓
Το παιδί ως αντανάκλαση της οικογενειακής ατμόσφαιρας
Το παιδί γεννιέται και ζει μέσα σε ένα πεδίο. Αυτό το πεδίο είναι η οικογένεια.
Η μαμά και ο μπαμπάς αποτελούν τις πρώτες πηγές ασφάλειας, αγάπης και πρότυπα ζωής και σχέσεων. Το παιδί δεν ακούει μόνο τα λόγια - αισθάνεται την ενέργεια. Αισθάνεται την ένταση, το ανείπωτο, την ψυχρότητα, τις συγκρούσεις, τη σιωπή.
Ακόμη κι αν οι γονείς «δεν τσακώνονται μπροστά στο παιδί», εκείνο το αντιλαμβάνεται.
Γιατί το παιδί είναι βαθιά συνδεδεμένο με τους γονείς του - συναισθηματικά, ψυχικά και ενεργειακά.
Όταν η ατμόσφαιρα στο σπίτι χανει την ισορροπια της , το παιδί συχνά:
αρρωσταίνει συχνότερα,
γίνεται ανήσυχο,
εμφανίζει φόβους,
παλινδρομεί σε πιο πρώιμες συμπεριφορές,
ζητά συνεχώς προσοχή…
Όχι επειδή είναι «αδύναμο», αλλά επειδή κουβαλά την ένταση του συστήματος.
Τι κουβαλά πραγματικά το παιδί;
Το παιδί ασυνείδητα αναλαμβάνει να «εξισορροπήσει» την οικογένεια.
Όταν υπάρχει σύγκρουση ανάμεσα στη μαμά και τον μπαμπά, το παιδί συχνά:
- προσπαθεί να τους ενώσει μέσω της ασθένειας,
- αποσπά την προσοχή από τη σύγκρουση προς τον εαυτό του,
- κουβαλά ενοχή: «Εγώ φταίω που δεν είναι καλά»,
- φοβάται μήπως χάσει την αγάπη ενός από τους δύο…
Τότε η ασθένεια γίνεται γλώσσα.
Ένας τρόπος με τον οποίο το παιδί λέει:
«Δείτε με. Ακούστε με. Κάτι εδώ δεν πάει καλά. Εδω ειμαι.»
Το παιδί δεν είναι το πρόβλημα - είναι ο φορέας του
Είναι πολύ σημαντικό να πουμε καθαρά:
στις περισσότερες περιπτώσεις το παιδί δεν είναι η πηγή του προβλήματος, αλλά αυτό που το εκφράζει.
Όταν οι γονείς δυσκολεύονται στη σχέση τους, χρειάζεται να στραφούν προς τον εαυτο τους:
- Πώς επικοινωνούμε;
- Πώς φερόμαστε ο ένας στον άλλο;
- Ποιες συγκρούσεις αποφεύγουμε;
- Ποια είναι η ατμόσφαιρα στο σπίτι;
❗️Και εδώ έρχεται μια βαθιά αλήθεια:
στις σχέσεις μας σπάνια έχουμε πρόβλημα με τον σύντροφό μας.
Συνήθως έχουμε άλυτο θέμα με τη μητέρα ή τον πατέρα μας.
Η γενεαλογική γραμμή και το παιδί
Η γυναίκα συχνά μεταφέρει ασυνείδητα προς τον σύντροφό της τη σχέση με τον πατέρα της.
Ο άντρας - προς τη σύντροφό του - τη σχέση με τη μητέρα του.
Όταν αυτές οι σχέσεις δεν έχουν επεξεργαστεί, η ένταση εμφανίζεται στο ζευγάρι και το παιδί γίνεται ο καθρέφτης αυτής της έντασης.
Ιδιαίτερη σημασία έχει:
η σχέση του παιδιού με τον γονέα του αντίθετου φύλου,
η συναισθηματική και ενεργειακή παρουσία αυτού του γονέα.
Όταν αυτή η σχέση είναι διαταραγμένη, το παιδί αργότερα δυσκολεύεται:
- στις ερωτικές σχέσεις,
- στην αυτοεκτίμηση,
στην επιλογή συντρόφων,
στην οικειότητα και την εμπιστοσύνη.
Τι συμβαίνει όταν οι σχέσεις είναι υγιείς;
Όταν ανάμεσα στη μαμά και τον μπαμπά υπάρχει σεβασμός και αποδοχή - ακόμη κι αν δεν είναι μαζί - το παιδί:
- νιώθει ασφάλεια,
- έχει πιο σταθερό νευρικό σύστημα,
- αναπτύσσει εμπιστοσύνη στη ζωή,
- ωριμάζει συναισθηματικά,
- δημιουργεί πιο υγιείς σχέσεις ως ενήλικας.
Η ενέργεια ρέει.
Όταν το παιδί αρρωσταίνει - ερωτήματα για τους γονείς
Αντί μόνο: «Τι έχει;»,
ας ρωτήσουμε και:
- Τι συνέβη στο σπίτι πριν απο αυτο;
- Ποια ήταν η ατμόσφαιρα;
Υπήρξε σύγκρουση ή ένταση;
Τι προσπαθεί να μας πει το παιδί;
Η αδιαθεσία συχνά είναι:
- αναζήτηση προσοχής,
- έκφραση εσωτερικής σύγκρουσης,
- ασυνείδητη ενοχή,
προσπάθεια να κρατήσει τους γονείς ενωμένους….
Πού βρίσκεται η πραγματική βοήθεια;
Η ουσιαστική αλλαγή ξεκινά από τους γονείς:
- εργασία στη σχέση
- συμβουλευτική ζεύγους
- ατομική θεραπεία
- συστημική και οικογενειακή εργασία.
Όταν οι γονείς αρχίσουν να τακτοποιούν εσωτερικά τον εαυτο τους, το παιδί δεν χρειάζεται πια να αρρωσταίνει για να ακουστεί, για να εχει την προσοχη.
-Σημαντική προσθήκη - από το παιδί στον ενήλικα
❗️Όταν τα άλυτα ζητήματα μέσα στην οικογενειακή συστημική δομή
δεν αναγνωριστούν, δεν θεραπευτούν και δεν ξεπεραστούν,
το παιδί μεγαλώνοντας συχνά μαθαίνει - σε ασυνείδητο επίπεδο -
να αναζητά προσοχή μέσα από σωματική δυσφορία.
Γι’ αυτό και πολλοί ενήλικες που αρρωσταίνουν συχνά
δεν «έχουν απλώς αδύναμο σώμα»,
αλλά συνεχίζουν ένα παλιό υποσυνειδητο μοτίβο:
το σώμα γίνεται ο τρόπος να ζητηθεί φροντίδα, αγάπη και αναγνώριση.
Η θεραπεία τότε δεν αφορά μόνο το σώμα,
αλλά την επιστροφή στην ψυχική και συναισθηματική αλήθεια.
Για προσωπικη διαβουλευση :
https://forms.gle/bs78sTTvkn3PQSmz8
Με αγαπη 💕
Πεπα Μποιτσεβα-Καραγιάννη